Tövbeler olsun Şiiri - Yunus Durdak 2

Aklar düşürdün, benim saçlarıma.
Kanlar doğradın, ekmeğime aşıma.
Madem layık değildin, gözyaşlarıma.
Bir daha ağlarsam, tövbeler olsun.

Yoruldum affetmekten, susmaktan.
Aynı acıyı bin kez yaşamaktan.
Bu gönül vazgeçti artık yanmaktan.
Bir daha anarsam, tövbeler olsun.

Senin için yaktığım, kandiller sönmedi.
Yokluğuna alışamadım, efkârım dinmedi.
Şükrüne sığındım, nasibim gülmedi.
Bir daha gülersem, tövbeler olsun.

Mutlu olduğum güne tanık değilim.
Sevdiğini duyduğum, söze şahit değilim.
Aşk elinde sarhoşum, ayık değilim.
Bir daha seversem, tövbeler olsun.

Anladım, insan kendinden vazgeçince.
Gözümde büyüttüğüm, dağlar çökünce.
İçimde yangın sönmez, küle dönünce.
Bir daha yanarsam, tövbeler olsun.

Ömrümden çaldığın yıllar helal değil.
Ne vaktim kaldı sana, ne de halim.
Bu suskunluğum, vazgeçtiğimden değil.
Bir daha susarsam, tövbeler olsun.

Dönmedi talihim, gülmedi yüzüm.
Yare kâr etmedi bir çift sözüm.
Kışları bitirdim, "yaz" ında gözüm.
Bir daha beklersem, tövbeler olsun.

Ben seni sevdim, kendimi kaybederek.
Eksildim, tükendim yine de severek.
Bilsem ki ödenir, canından vazgeçerek.
Bir daha cayarsam, tövbeler olsun.