Tövbe Sûtûnû(ebu Lûbabe)

Medine’de bir direk, dilsiz ama şahit,
Bir pişmanlık nidası, yürekte derin sebat.
Dudağından dökülen bir hata, bir işaret,
Ebu Lübabe için başladı büyük hicret.

​Kendi elleriyle bağladı nefsini sütuna,
"Çözmeyin!" dedi dostlar, "Bakmayın kusuruna."
Gözyaşıyla sulandı Mescid-i Nebevi’nin nuru,
Kırıldı gurur bendi, yok oldu kibri, mağruru.

​Ne yemek vardı kapta, ne bir damla tatlı su,
Sadece bir bekleyiş, bir affolma arzusu.
"Resul çözmezse bağımı, çözülmez bu düğümler,"
Gökten inen müjdeyi bekledi tüm müminler.

​Yedi gece, yedi gün; sabır taştan ağırdı,
Gönül kuşları sanki gökyüzünü çağırdı.
Nihayet indi ayet, rahmet sağanak sağanak,
Tevbe kapısı açıldı, her bir kalbe dokunarak.

​O günden beri durur o direk orada vakur,
Günahkar her yüreğe fısıldar; "Sabret ve dur."
Lübabe’nin bağıyla çözüldü bin bir çile,
Aşkla yanan gönüller, döner hep o menzile.

Gökhan Öztürk