Tövbe Şiiri - Mustafa Han

Ömür geçti gaflet ile yıllarca,
Yanlış yolda gezdim durdum delice,
Hak kapısı açık imiş bulunca,
Şimdi döndüm tövbe ile Rabb'ime.

Nefsim beni nice yollara saldı,
Gönül bahçem kuruyup da kül oldu,
İşlediğim kusurlarım göl oldu,
Şimdi döndüm tövbe ile Rabb'ime.

Dil incitti nice masum insanı,
Kırdım döktüm dostu, yâri, yaranı,
Duyuyorum vicdanımda figanı,
Şimdi döndüm tövbe ile Rabb'ime.

Dünya malı gözlerimi bürüdü,
Hakikatin ışıkları çürüdü,
Günah yükü omuzuma yürüdü,
Şimdi döndüm tövbe ile Rabb'ime.

Şükretmeyi unuttum da çoğu gün,
Kara bulut kaplamıştı her yönüm,
Merhametin deryasına var gönlüm,
Şimdi döndüm tövbe ile Rabb'ime.

Bir zamanlar kibir ile yürüdüm,
Ak yerine karaları bürüdüm,
Toprak olup gideceğim unuttum,
Şimdi döndüm tövbe ile Rabb'ime.

Gıybet ile kararttım ben dilimi,
Namaz için boşa derdim kilimi,
Affeyle Sen günahkar bu kulunu,
Şimdi döndüm tövbe ile Rabb'ime.

Seherlerde gözyaşıyla uyandım,
Geçmişimi düşünerek utandım,
Rahmetine sığınarak dayandım,
Şimdi döndüm tövbe ile Rabb'ime.

Yol uzaktır, yük ağırdır bilirim,
Eksik gedik nice kusur taşırım,
Lakin affın sonsuzdur ey Kerîm'im,
Şimdi döndüm tövbe ile Rabb'ime.

Kul hatalı, hata ile yoğrulur,
Tövbe eden rahmetinle kavrulur,
Ümit ile karanlıklar savrulur,
Şimdi döndüm tövbe ile Rabb'ime.