Tövbe Şiiri - Hüseyin Baki Saygılı

İnsan bir kaç damla su, bir avuç toprak,
İnsanı insan yapan ruhtur bre ahmak!
Ruhu kör olan kulun bedeni de çıplak,
Bu halde sana düşen imanla coşmak!

Rabbin verdi rızkını,durmadan azdın,
Cehennemde ki çukurunu sen kazdın.
Düşün Rabbin gözünde ne kadar azdın,
Gafletini haram kaleminle sen yazdın.

Helaldi kulağına okunan mübarek ezan,
Hatırla fani, salihaydı seni emziren anan.
Öyleyse neden yüz çevirdin mevlandan,
Neden sustu yuvanda şenlenen Kur'an.

Kibir mi kör eden seni bu fani handa,
Nefsine kul olmuşsun kaldın zindanda.
Hak yolundan dönmüşsün kaldın dumanda,
Cehennem azabı bekliyor seni son limanda.

Rabbim sen gözlerime rahmetini yağdır,
Kalbimde ki karanlığı nurunla kaldır.
Günahlarla kararmış bu gönül dardır,
Rahmetinle kuluna kurtuluş vardır.

Sen Râhmanlar Râhman'ı ulu Yaradan,
Kurtar beni katında bekleyen karadan.
Affet kulunu, yandım ben bu yaradan,
Dem'im pişmanım, sana geldim Yaradan.