Toprak Kokulu Sadakat

Bir avuç gökyüzü düşerken penceremize,
Kerpiç duvarların soğuğuna inat,
Gözlerinde koca bir memleket büyütmek istiyorum.
Sırtımızı dayayıp şu isli sobanın yorgunluğuna,
Ekmek kokulu sabahlara uyanmak...
Titreyen parmaklarımı, demli bir çayın buğusunda,
Yani senin o çocuk gülüşünde ısıtmak istiyorum.

Bilirsin sevdiğim, bizim buralarda sevda,
Dilde bir mısra değil, elde nasır, yürekte sabırdır.
Yolların yorgunluğunu kapı eşiğinde bırakıp,
Gölgemizi gölgene yaslamak,
Aynı rüzgârın önünde yorgun yaprak gibi durmaktır.

Ben seni sadece baharda, çiçek açarken değil,
Toprak çatlayıp, sular çekildiğinde de istiyorum.
Adını bir zikir gibi saklayıp dudağımda,
Her mevsimin kahrını seninle bölüşmek,
Zemheride üşüyen yüreğimi,
Senin o merhamet hırkana sarmalamak istiyorum.

Çünkü heves değil benimkisi, bir ömürlük sızıdır.
Sadece sevmek değil, yüzündeki her bir çizgide bir anımı bulmak,
Yani asıl o vakur ihtiyar mülteciliğimizde,
Seninle bir bütün olup,
Aynı toprağın sinesine beraber yaslanmak istiyorum.
Ben aslında senden başka bir ömür değil,
Seninle eksilip, seninle tamamlanmak istiyorum.

Varsın dünya dönsün kendi telaşında,
Varsın saraylar yükselsin, tahtlar devrilsin.
Bana senin dizindeki o dar mekan yeter,
Bana senin sesindeki o sapa patika yeter.
Çayımız soğumasın, sözümüz eksilmesin,
Yeter ki şu hüzünlü ömür, senin kapında eğleşsin.

Gözlerinin feri azaldığında,
Dizlerinde derman, ellerinde güç kalmadığında,
Yine ben olayım dayanağın, yine ben olayım ferin.
Kış günü rüzgâr kapımızı zorladığında,
"Buradayım" diyen nefesinle ısınsın yüreğim.

Çünkü biz, eski bir türkü gibi yarım kalmışız bu hayatta.
Nota nota, dize dize örülmüş bu kederi,
Son bir vuruşla, son bir veda ile,
Aynı toprak kokan mezar taşında bitirmek istiyorum.
Ben sadece seninle gülmek değil,
Bu dünyadan seninle beraber susup geçmek istiyorum.