TOPRAK KOKULU HATIRAM
(Eski bir dost için yazılmıştır)
Bazı insanlar göçebe kuş mesebindendir
Bazen kök salmış olması sebebindendir
Ağaçlar toparlayıp köklerini uçamaz
Kuşlar da her zaman bir ağaçta yaşayamaz
Kalbim kuş meshepli mi yoksa ağaçlardan mı
Ya bu sualler, karma karışık saçlardan mı
Mâzî yanan mum, zamanla biraz daha sönük
Ama raylı demir kapıdan sonraki söğüt
Efsun çiftlikte bizi ilk karşılayan ağaç
Cennet hayali onsuz zihinlerde utangaç
Islak toprak, dallardan sıyrılan gün ışığı
Belki bir simâ özlemi dal dal arayışı
O dem haylaz ve mutlu bir kız çocuğuydum
Ben hatıraları babamın koruduğuydum
Onlar senin gidişinle var oldular tekrar
Yokluk var varlıkta sense varsın yokluk kadar
Biz yol macaramızda hep çifliği anardık
O yollar ki üstünde durup göğe bakardık
Samanyolu ve yıldızları görürdü herkes
O zamanlar başka bozkır, şimdi başka nefes
Yerde taş toprak tarlalarda üzüm bağları
Bu sarmadan önceydi göğü bina ağları
Birbirini benzeyen dar sokakların şehri
Tarihi iç içe gece konduların nehri
Kurşun izlerini taşıyan harap davarlar
Şehrin hülyalarıyla özlem beni yaralar
Ve babam... kök salmış dalları üzerimize
Bir koca salkım söğüt ev idi hepimize
Gittin örfü adeti dili yabancılaştı
Artık o yuva o şehir anlamsızlaştı
Her yer toz duman mahşere benzer bir hâl aldı
Ne çiftlik evi ne ağaç ne'de bir köy kaldı
Aynı şehir olsa kendi kendime varmazdım
Anılar yaşar ben bu kadar yetim kalmazdım
Yeni baştan hatıralar biriktirmek gerek
Belki parçalanmışlığı bırakıp giderek
Bilmezdim "insan yaşadığı yere sinermiş"
Vedalar karanlıklar gibi kalbe inermiş
Şimdi hatırladım da böyle demişti dostum
İçime manalar aktı irkildim ve sustum
Anladım insan mekana ve mekan insana
Âyinedar dedi budur memleketin sana
Durdum gamlı hatırayı deftere yazarken
Araba sesi, ben pencereye koşarken
Gördüm babamdı, araçtan inip bana baktı
Üstü başı kir çocuksu gülüşü ak paktı
Koşup doğrudan kapıdan karşılayacaktım
Sonra gözlerimi bir kaç defa kırpıştırdım
Baktım kalmışım masamın üstünde uyuya
Hakikatte yolcuymuşum güzel bir rüyaya
Ne evdeyim ne araba var ne gülümseyen
Eski şehre gitme isteği mütemadiyen
Yeniden hatıralarım yeşerdi içimde
Bir kız çocuğu yürüyordu sanki çimde
Şen şakrak bir saklambaç, oyun içinde babam
Annem gibi bir ilaç. budur cennet vesselam
Yuvam toprağım babam, o benim memleketim
Abıhayat tastamam, babam memleketim benim
04.08.2021
Kayıt Tarihi : 28.1.2026 00:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bunu kimseyle paylaşma demişti o kız ama maalesef onu yapamıyoruz neden? Çünkü şiire vesile oldun diye şiir senin mi sandın derler adama. Bir gün geldi bana, bir şey anlatacağım, peki anlat: birisi var çok iyi çok yardımsever ona karşı hislerim var dedi. Bende kendi üstüme alındım saf gibi. ona gaz veriyorum itiraf etsin diye. Sonra dedim benden mi hoşlanıyorsun? Vay anam sen sen misin onu diyen Ben Arkdaşımdan hoşlanır mıyım bilmem bilmem ne. Meğerse o kurstaki bir hocadan hoşlanmış. Hakikatte ben o mevkide olsam Arkdaş faln dinlemezdi de işte. Sen kim köpeksin bir güzel kızı seversin? Velhasıl kelam yine hüsran yine hüsran
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!