hüzünler kendini çoğaltıyor güz koynunda
yapraklarını döküyor asırlık cevizler toprağın özüne
zamanı eğip büken günleri saatlerden
ayıklayıp yaşamayı değil
ölümü öğretiyoruz
bilinmezliğin içinden geçen
yollara
Ölümüm senden olur
bilinsin
ne uçsuz bir kan akışı
ne buğusu kadehte rakının,
ela ve sonsuz bir teneşir uykusu
gözlerinin ağlamaklı bebeğine...
Devamını Oku
bilinsin
ne uçsuz bir kan akışı
ne buğusu kadehte rakının,
ela ve sonsuz bir teneşir uykusu
gözlerinin ağlamaklı bebeğine...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta