Toprak yavaş yavaş çeker insanı
Benimsersin, incitmeden okşarsın
Kokusu tenine siner, koklarsın
Yavaşça üstüne bağdaş kurarsın
Süpürüver batarsa taşlı yanı
Aramazsın döşeği ve yorganı
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta