bir sonbaharın savurgan rüzgarları arasında
yaşlı çınarın tepesindeki daldan kopup
alabildiğine savrulan
alabildiğine amansız
alabildiğine umutsuz
yok olma endişesiyle titrerken
kucak açarak toprak yüzüme gülümsedi...
Kimbilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.
Devamını Oku
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.




artık toprak kokuyorum
artık bende toprağım
yanlızlık çekenlerin sırdaşıyım
sonsuzluğa geçiş yolunu inceden gizleyen
dokunmadan aralanan perdesiyim.
hayata doğru ardına bakmadan koşanların
adım attığı ilk noktasıyım.
sonsuz ilahi güce,
beni hayat hazinesiyle nimetlendirene
bir adım daha yaklaşmaktayım...
YARAP SANA MUHTACIM
geldiğimiz yere gideceğiz elbet yeter ki o toprağa layık olalım
saygılar
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta