Toprağın Sağolsun Şiiri - Elif Akçasarı

Nasıl bir yalnızlık bu yaşadığım..
İçten içe, tarifi imkansız.
Umursamaz tavırlarda bir yere kadar dercesine akıyor gözyaşlarım.
Ama yine kimse görmüyor..
İnsanlar soruyor neden evinde değilsin?
Evime geliyorum, annem kokuyor..
Ama sadece kokuyor..
Ne görebiliyorum güzel yüzünü,nede duyabiliyorum incecik sesini..
İşte o zaman yakasım geliyor bu evi, kıyamıyorum..
Belki hala buralarda bir yerlerdedir diyorum.
Gelmiyor..
Bekliyorum saatlerce, günlerce, aylarca..
3 sene geçti!
Rüyalarıma gel bari..
Beni uyutan sen değilsin artık, içtiğim o minik ilaçlar.
Beni uyandıran da sen değilsin, babamın her sabah giderken çarptığı kapılar..
Sanki yüzüme vuruyor o kapıları, susuyor ama içten içe küfrediyor sanki.
Bırak cennetini desem, bırak yanıma gel..
Vazgeçer misin benim için?
Peki benden ne için vazgeçtin?
Ne fazla geldi sana..
Kim yerini alabilir!
Özlüyorum işte..
Bu kadar aceleci davranmanı anlayamıyorum.
Daha verdiğim sözleri bile tutamadan..
Gittin diyemiyorum!
Dilim varmıyor..
Belki ellerini uzatıyorsun bana, tutamıyorum.
Belki üşüyorsun oralarda, üstünü örtemiyorum..
Bende yalnızım buralarda, kapanmış tüm çıkışlarım.
Sen mutluysan orda, gelme benim tüm çiçeklerim solsun..
Bekliyorum ben meleğim, sen rahat uyu toprağın sağolsun..