Bir başınaydım ve ahlar biriktiriyordum. Koca koca
ağaçlarım vardı ve her birinin meyvesi farklı bir ahtı. Ah
doğurup, ah yiyordum. Hissedilmemek; nefes almamaktı ya da
ölüme atılan adımın ilk basamağıydı. Hissedilmediğini
düşünmek bile, yaşamın anlamında yok olmaya yüz tutmaktı.
Hissedilmemek; ah doğurup, ah yemekti…
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta