Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Başınız sağolsun kardeşim.Lakin hayatın kendisi bu.....hem 14 Şubat nerden bilir sevdayı,eskiden 14 Şubat mı vardı?Yine de sevmezmiy di insanlar birbirlerini,belkide hergün...'
ÇOK ÜZÜLDÜM HAYAT BU ACISIDA TATLISIDA BİR ANLIK BÜYÜK SABIR RAHMET DİLİYORUM
SAYGILARIMLA
Eminize Allahtan rahmet geride kalan sevdiklerine sabır dilerim.
Saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta