Topladım Tüm Anılarımı Şiiri - Hamit Atay

“Topladım Tüm Anılarımı”

Topladım tüm anılarımı…
Bir avuç kül gibi titriyor avuçlarımda,
Her biri bir zamanın sıcaklığı,
Bir sözün izi,
Bir bakışın gölgesi.
Unutayım diye değil…
Hatırlamak yaramı kanatsa da
Ben geçmişi kalbimde taşımayı öğrendim.
Topladım tüm anılarımı…
Kimi gülüşünden kopmuş bir bahar,
Kimi gözlerinden düşmüş bir gece.
Bazen bir şarkı çalıyor uzaktan,
İşte o an,
Ne kadar kaçsam da
Bıraktığın boşluk gelip oturuyor yanıma.
“Buradayım” der gibi,
“Gitmedim” der gibi.
Topladım tüm anılarımı…
Bir kısmı solmuş fotoğraf,
Bir kısmı yarım kalmış cümle.
Ama en çok da
Sana içimden ettiğim sitemlerde biriken hatıralar…
Hiç söyleyemediklerim,
Yutkundukça boğazımda düğümlenen hüzünler.
Kalbim sanki kapısında rüzgâr çalan
Issız bir ev gibi.
Topladım tüm anılarımı…
Bir bavula sığdı sandım,
Sığmadı…
Kalbim dar geldi,
Yollar dar geldi,
Hayat dar geldi.
Çünkü sen gitmekten başka bir şey bilmezken
Ben her seferinde kalmayı öğrendim.
Topladım tüm anılarımı…
Belki bir gün çıkar giderim bu şehirden,
Dalgaların sesine bırakırım seni,
Rüzgârın omuzuna yüklerim bütün kırgınlığımı.
Belki de sessizce yürürüm kendi yoluma,
Ne sana bir söz kalır,
Ne benden bir iz.
Ama bil:
Ne kadar toplarsam toplayayım,
Bazı anılar var ki…
Kalbin derininde saklı durur hep,
Dokunursun—acıtır,
Kaçarsın—kovalar,
Silersin—geri gelir.
Topladım tüm anılarımı…
Ve anladım ki:
İnsan en çok
Toplayamadığı anılarıyla yaralıdır.
Hamit Atay