Acıyla yaprak döker insan
Acıyla kolu kanadı kırılır
Kırılır da kalkamaz yerinden
Hani derler ya insanın mutlu olduğu her gün doğum günüdür
Böyle anlarda yaşadığını hisseder insan
Duygulanır çocukluğunun tozlu anılarıyla savrularak
Giden geminin ardından bakakalmak
Çaresiz, hüzünlü ve kederli
Limanın düz ve soğuk yüzlü betonu üstünde tek başına
Sevdiğinde sanki bahar yağmuruyla ıslandığım
Dokunduğunda meyveleri olgunlaştıran güneş gibi içimi ısıtan
Sıcacık bakışları gözlerimden kalbime ılık ılık akan
İçim içine sığmaz bahar yağmurum
Sesini duyduğumda
İçimdeki boşluk dolmaz sonbahar hüznüm
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!