To p r a k Şiiri - Ayşe Uçar

hüzünler kendini çoğaltıyor güz koynunda
yapraklarını döküyor asırlık cevizler toprağın özüne
zamanı eğip büken günleri saatlerden
ayıklayıp yaşamayı değil
ölümü öğretiyoruz
bilinmezliğin içinden geçen
yollara

erken uyandı ürkünç çığlıkların kuruntular çağı
bir daha sükûta ne zaman erer
sayılı günler
kim bilir
savaş çığırtkanlığı vahşet tamtamları
sardı dört bir âfâkı
ölüme uğurlanacak ah! yüzbinlerce masum ruh
daha tüyü bitmemiş sabi çocuklar
ve ağzı süt kokan bebekler
dik uçurumların kan şelalelerinden
ığıl ığıl kana kana akan
günahsız
canlar

v e
kefensiz gömülecek niceleri ah!

kötülüğün kepenkleri örtülürken gökyüzüne
çığlık çığlığa sirenler çalacak
meydanlarda sokaklarda
kulakları tırmalayan

kan çiçekleriyle gelincik demetleriyle
karşılayacak herkesi
siyah matemleri
kuşanan
ecel

o sararmış ipeksi donmuş yüzlerdeki
mahşerin dört atlısıyla ışığın ferini söndüren
ey! kıdemsiz ey! uğursuz
ey! gaddar zaman

ölüm güllerini açtıran
ey! kutsal toprak ey! şefkatli ana
ey! kudretli kollarıyla
sarmalayan
sıcaklık

yangın yeri dünya
sonsuz kıvılcımların mahşer dansından
tutuştu göçe duran ruhlarımız
denizler okyanuslar şelaleler yetmez
yetmez ki bize

yalnızca sen söndürebilirsin
ateşimizi sen
ey! merhametli ana

1103202611:03
tarih saat eşdeş