Titanik Şiiri - Mustafa Muho

Daha kaç gemi batacak gözlerimde,
Kaç gece boğulacak sessiz denizimde?
Titanik bile battı bir gecede,
Ben yıllardır batıyorum kendi içimde.
Buzdağları değil artık karşımdaki düşman,
Benim içimde büyüyor o görünmez tufan.
Bir liman aradım, çıkmadı karşıma insan,
Her gelen bir yara bıraktı, her giden biraz zaman.
Daha kaç gemi batacak gözlerimde,
Kaç umut çürüyecek karanlık denizimde?
Titanik’in bile vardı sonu, biliyorum…
Benim sonum ne zaman, onu bilmiyorum içimde.
Bir zamanlar “Rose” gibi tutundum hayata,
Sen “Jack” gibi girdin en soğuk tarafıma.
Gemi battı, aşk kaldı filmin hatırasında,
Ben seni kaybettim…
Sen beni kaybettin kendi hikâyenin ortasında.
Şimdi denizler bile adını fısıldıyor gecemde,
Her dalga biraz daha boğuyor beni sessizce.
Titanik battı, milyonlar izledi uzaktan…
Ben battım da kimse görmedi gözlerimde.