Tırtılın Duası Şiiri - İskender Okumuş

Bir güneş gibi doğdu akşam,
ne göğe sığdı, ne kalbe.
Rüzgâr sustu, taş düşündü,
insan kendinden utandı biraz.
Bir yaprak düştü
bir tırtılın duasıydı belki,
toprağa secde eden.
Bir kelime kırıldı dilimde,
Aşk dedim,
bir yaraya dokunur gibi.
Ne tamamen dünya,
ne tamamen öte.
İki suskunluk arasında
kalp kulağıma fısıldadı:
“Her çöküş,
içten başlar yeniden.”
Bir tren sesi geçti içimden,
Uzaklık büyüdü,
bir anı kaldı.
Yol gitti,
hasret oturdu.
Ve ben,
bin dizeye sığmayan
bu ömrü
kısa bir bakışa anlattım.
Bazı gözler
okunmaz;
bir vedayı hatırlatır.