tırmalıyorum gök yüzünü,
griye boyalı bir duvar gibi.
Kırılıyor tırnaklarım,
tersine dönüyor parmaklarım.
kayıyor tırnaklarım bulutlardan.
avuçlarımdaki hayatımız,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




bence güzel...
Aslında şiire bakışınız ya da şiirsel duruşunuz fena değil ama sözcük seçiminiz ve kolaycılığa kaçışınız şiiriniz basitleştiriyor. Sözgelimi 'tırnak,parmak' sözcükleri uyaklı diye boyuna kulağımıza uzatmanıza hiç gerek yok.
Şiirler Ayarlama Enstitüsü grubuna uğrarsanız şiirlerinizi daha iyi çözümleme ve değerlendirme şansına ulaşabilirsiniz.
Kolay gelsin.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta