Yine yanlızlığın verdiği hüznü beyaz sayfalara aktarıyorum,
Yanlızlıktan ziyade,sensizlikten olsa gerek,
Her elime kalem alısımda,
Her satıra başlayısımda
Sen ,sen ve yine sen,,
Masamda sönmek üzere mum ışığım,
Olsun derdim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta