Kasım 1950 Yalacık. Dörtdivan-BOLU. Ayvalı-ANKARA
Tıp ve Adalet, insanları yaşatmak içindir... Irk, dil, din,
mezhep, felsefi inanç, siyasi düşünce, sınıf, bölge, milliyet, cinsiyet, makam düşüncesiyle, çilenin ve ölümün sözcülüğünü yapmak, onlara yakışmaz.
Korkular adına, insanları baskı altına almak, bu işde de
Tıbbı ve Adaleti kullanmak, insanları cansız korkuluklar haline getirmektir.
Bu nedenle İnsan Hakları, “İnsanlığın Korkudan Kurtuluşunun Çareleri” olarak düşünülmüşler ve öylece kabullenilmişlerdir. Elbette samimi olanların nazarında.
Ötekiler için, bir de güçlüyseler, zaten sınır yoktur. Çözülmesi gereken asıl düğüm, işte buradadır.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta