Belki son günümüz; vakitlerden yarın
Gönlümüzde yar tutacak o son düğünümüz
Kardan beyaz
Gülden tomurcuk; ilkyaz, bahar sevgili
Say ki her dileğimiz; dikensiz, dalsız bir gökyüzüymüş meğer...
Uçuşunu koy yüreğine kırlangıçların,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta