Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Tek kelimeyle olağanüstü. Yalnızlığın insanda oluşturduğu algı ve çağrışım ancak bu kadar yalın ve etkin bir biçimde anlatılabilrdi. Adeta bir noktadan sonra yaşanılan çaresizlik ve usanç, ortamla alay ediyor. Yalnızlık kendi ritmini yaratıyor. Candan kutluyorum...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta