Kafamın içinde bir şehir var.
İçinde sen, belki de biz.
Sisli puslu görüyorum bizi.
Bazen karamsar bazen de güneşli.
Uzaklığımızı yakın edemediğimizde kararıyoruz;
Sen güldüğünde ise güneşli.
Ben güneşi hayalimde de hayatımda da bir bahane ediyorum kendime.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta