İlk yazı kadar kadim ve çözülmemiş
İlk insan kadar pişman
İlk çocuk kadar tek
İlk yara kadar öldürücü
İlk aşk gibi kor
İlk para kadar değersiz
Her güzel hikâyede
sen, yıldızların parıltısıydı
gözlerin.
Zaman ağırlaştı.
Şimdi
yokluğunun derdine çürüyen bir gönül,
Bir yol bu,
yolcusu olan bir yol.
Yürü, yürü; durmadan, yorulmadan.
Yol temizse,
yol incitmemekse,
dönmeden yürü.
Tutamıyor, dokunamıyorum.
Söylesene,
sen nesin?
Bilmece içinde müphemsin.
Tek şahidin,
zihnimden silmek istediğim buruşuk anılar.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!