Tevekkül mü Bu, Yorgunluk mu?

Yoruldum mu bilmiyorum,
yoksa içimde bir yer,
artık bağırmayı bıraktı da
susmayı mı öğrendi…
Kalbim mi ağırlaştı,
yoksa beklentiler mi hafifledi
ayırt edemiyorum.

Eskiden isterdim.
Hem de nasıl…
Bir ihtimali avucumda sıkar gibi,
olur diye tutardım hayata.
Şimdi elim açık;
kaçarsa kaçsın diye değil,
kalırsa incitmesin diye.

Artık hiçbir şeyi
çok istemiyorum.
Çünkü çok istemek
çok kanatıyor insanı.
Çünkü insan,
olmayana heves ettikçe
olanı da kaybediyor fark etmeden.

Olursa…
güzel olur.
Alırım, sessizce koyarım bir köşeye.
Gösterişsiz, gürültüsüz,
kimseye ispatlamadan.
Sevinçlerim bile
artık iç sesimle anlaşmalı.

Olmazsa…
başımı eğmem.
Sitem etmem göğe,
hesap sormam kadere.
Önüme bakarım.
Çünkü öğrendim:
Bazı yollar,
yalnızca geçip gitmek içindir.

Heves etmek nasipmiş meğer.
İnsanın içi yanmadan
koşabilmesi,
umudu kirletmeden
çabalayabilmesi…
Herkese verilmezmiş.

Ben çok koştum.
Çok inandım.
Çok düştüm.
Şimdi yürümeyi seçiyorum.
Yavaş,
temkinli,
kalbimi yormadan.

Bu bir vazgeçiş değil.
Bu, kabullenişin en sessiz hali.
Ne yenilgiyim,
ne zafer.
Sadece
olduğu kadar yaşayan bir insanım artık.

Belki yorgunum,
belki de tevekkülüm sağlam.
Ama şunu biliyorum:
Artık hiçbir şey
beni kendimden koparamaz.

Ve bu,
hayatın bana bıraktığı
en ağır ama
en dürüst miras.