Tevekkül Şiiri - Hicret Şener

Bu toprak,
Olmamış şeyleri de hatırlar
Bakışların yarım kaldığı yeri,
Bir sözün ağızdan çıktığı an nasıl ağırlaştığını bilir.
İnsan bazen kalabalıkta değil
tam ortasında durmayı seçtiği sessizlikte tanır kendini.

Susuldu
Çünkü her konuşulan hakikat değildi.
Bazı sessizlikler olurdu.
Bir dağ gibi insanın yüreğine çökerdi.
Ne yıkılırdı
Ne de nefes dahi almana izin verirdi.
İnsanın kendi bildiğiyle herkesin işittiği aynı yere konulamazdı.

Geriye kalan
ne bir eksiklikti
ne de yarım bir hikaye.
Rüzgar bilir bunu
geçip giderken dokunurdu düşüncelerine.
Yaşanamayan hikayeler toprağa düşerdi
orada adını dahi koyamadığı duyguların varlığını sürdürmeye devam ederdi.