Tevazu Şiiri - Ozan Bindebir

Canı yansa bile bunca insanın,
Yaşamak; Tanrı’dan istirhamıdır.
Hatayı affet ki yanmasın canın!
Affetmek; iyinin intikamıdır.

Ölüm, bazen lütuf, bazen cezadır
Sonsuz olan; bir Haktır, bir fezadır
Yanlış bir dost bir insana ezadır,
Saygınlık; kişinin intizamıdır.

Parayla alınan sadakat olmaz,
Çok verenler alır; elinde kalmaz.
Ölümden gerçekçi adalet gelmez;
Gerçek eşitliğin tastamamıdır.

Bindebir Ozan’ım engin ol engin!
En fakir olandır; açgözlü zengin.
Olsan da Dünya’da en büyük bilgin,
Tevazu; insanın ihtişamıdır.