Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Önemli olan büyüdükçe küçülebilmektir..... Bunun sonu tevazu.... ve 'hiç'e varmaktır.....
Rubailer gibi kısacık ama dopdolu şiiirinizi ve sizi kutlarım..... Saygılarımla......
Abdulkadir hocam bir dörtlük ancak üzerine sayfalarca yazılacak bir dörtlük kutları çok beğendim saygılar sunarım .
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta