Sana karlı bir dağın eteğinden, yorgun düşmüş yürek sesimle sesleniyorum ;
Gitmene izin verdim, çünkü beni iyileştirmek yerine yaralarımı daha çok kanatıyorsun...
Puşt mavisi denizinden,
Kaypak kokan toprağından yurt olmaz...
Bundan gayrı çiçeksiz pencereye, yolcusuz yola teslim oluyorum...
Seni özleyeceğim...
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta