Bir çocuk parkında atıyorum
sevdiğimden ayrılığın hüznünü.
Tesellimdir,
kumda oynayan çocukların coşkusu.
İçimde bir sarsıntı oluyor,
aşk şiddetinde.
Sersemim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




selam ne haber...şiirlerine baktım biraz...galiba bu şiiri Atakentki evde yazmışsın ..sanki ortak bir şiir gibi geldi,yani içinde biraz bizim olduğu...sevgiler.....alçak okulda beni bugün neden beklemedin. ..eski ev arkadaşın
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta