Sen giderken, gözlerin dopdoluydu,
Yagan yagmurlarla, caddeler islakti.
Yoklugunda bir, rüzgr esti hazin.
Teselliler döküldü; yaprak, yaprak.
Gökyüzünde bir, bir, söndü yildizlar
Bir karanlik geldi, Gittigin yerden,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir Ümit Yaşara ait ama berbat etmişsiniz.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta