Tersine Mevsimler (tezatlık)

Mart geldi, ben sonbahar gördüm sokaklarda
Açan erguvanlar içimdeki mutluluğu söndürdü
Yeşeren dallar ıslak bir elveda taşıyordu
Aydınlık uzadı akşamlara, ben karanlığa hazırlandım
Sanki gün gün biraz daha azalıyor güneşin parlaklığı

Pencereden bahçeye baktım filizler çıkıyordu topraktan
Ama içimde bir şey dökülüyordu yaprak gibi
Kuşlar yuva kuruyordu, ben göçü düşünüyordum
Çiçek açıyordu ağaçlar ben meyveyi yitirmiş gibiydim
Bahar beni canlandırmadı, tam tersi ömrümü yedi

Ekim geldi, ben ilkbaharı yaşadım yüreğimde
Düşen her yaprakla ben hayata yeniden bağlandım
Solan renkler içimde canlandı yeniden
Gün kısaldı, ama içimi hiç karartmadım
Öyle ki her akşam biraz daha sarıldım hayata

Yağmur vurdu camlara, çıplak dallara
Dallar çıplaklaştıkça gönlümde bir şeyler yeşerdi
Kuşlar uçtu güneye, ben burada kaldım
Doğa uykuya daldı, ben bahara hazırdım

Belki tezat değil bu, belki gerçeğin ta kendisi
Mevsimler değişmez değişen biziz
Kimi zaman yeşile ağlarız
Kimi zaman sarıya sevinir, tutuşuruz.

Mevsim ne olursa olsun
Anladım ki davranışlarımız içimizdeki mevsimi yansıtır
Mart'ta hüzünlenir ağlayabilirim
Ekimde çiçeklenir açabilirim
Ne ilkbahar beni kurtarır
Ne sonbahar mahveder
Çünkü mevsimleri içimizde bizler yaşatırız
Gözlerimizle
Yüreğimizle...

Bu yüzden bakmıyorum artık mevsimlere
Bakıyorum o mevsimi nasıl yaşadığıma
Tezat bende... Mevsimlerde değil