Galiba varıyoruz yolun başına başa dönmeden. Hedefler epik, yaşama sevincimin hangi aralığı bu, hangi darağacına asılı ruhum. Akbeyaz fosforlu gecede siyah iplikten bileklerimde dikişler, boynum direnişde. Kap bi siyah, al eline, boya duvarlarını. Hastırlan notalar kulaklara lazım, boynum direnirken toprağımı kazın sem defne hazır. Cellat ipimi çeksin cesur eller aşağı kalksın, oturanlar ayağa. Seyri kör olanlara güzel bi ölüm bahş bana, herşey baştan aşağıya değişiyor dönüyorum asıl başa. Kazanılan zaferlere kadehler sus! ruhum çıkıyor arşa..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta