Aynı insan, aynı kul değişmeyen bir nefis,
Dinmeyen bir vahşettir binlerce yıldan beri.
İnsanlığı ağlatan, iflah olmaz bir habis,
Dini yok, kimliği yok, yoktur âlemde yeri.
Asimetrik savaşta orduya gerek yoktur,
Beyni yıkanmış nesil, kullanılan araçtır.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta