Bir zamanlar bu evde hayat vardı
Güneş sanki en önden bu eve doğar
Penceresinin önüne kuşlar konardı
İçeriden bir kadın çocuklara seslenirdi
Sabah oldu hadi yavrularım uyanın!
Bir zamanlar bu virane ev sımsıcaktı
Yerde serili halısı, duvarda asılı aynası vardı
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta