-Bir Düşülkenin Yurt Edinme Öyküsü-
l.
Ben tek başımaydım. Çocukluğumun kıyısında yüzdürüyordum
taşlarımı. Sonra onlar geldiler: Düşlerine boyun eğen dik kafalılar!
Dedi: düş içime sır olsun müsveddeler.
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden
Devamını Oku
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden




tohumun çıtlayan ürpertisini,yorgun toprağın aceleci su içişini bir ikindi vakti öğrenebilir Tepe'nin çocukları....
ve diğer güzellikleri hep ikindi vakti daha iyi öğrenirler ama bazıları susmazlar sanırım..böylesine
güzel şiirlere dökerler...
kutlarım.gerçekten çok güzel anlatmışsınız.
Yalnızlığın gökadasında açar düşülkenin göğem çiçekleri..
Ifadeler harika.. Bastan sona sürükleyen, okuyani icine ceken bir eser.. Tebrikler sayin Erginbay, sevgilerimle..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta