Teodora Şiiri - Mesut Yüksel

Sen Teodora,
karanlığın çamurundan
mor bir taç çıkaran ruh.
Sokakların soğuk nefesi,
imparatorluğun kalbine
bıçak gibi saplandı.

Bedenin satılırken bile,
ruhun hiçbir pazara sığmadı;
çünkü inancın çoktan
kaderin kapısını kırmıştı.

Justinianus titrerken tahtında,
sen tahtın kendisine dönüştün.
Yasalar dudaklarından döküldü,
şehrin aklı gözlerinden içti.

Nika kükrediğinde,
saray kaçış yolları ararken,
sen mor pelerininle
ateşin üstüne yürüdün:
“En asil kefen
mor kefendir.” dedin.

Otuz bin asker sustu o anda.
Kan hipodromu yaladı.
Tarih bile diz çöktü.

Ayasofya senin avuçlarında dirildi.
Mozaikler gözyaşından
altına döndü.
Düşkünlerin kapısında
gölgen merhamet diye yürüdü.

Sen Teodora.
Düşüşü taç yapan güç.
Günahı kutsal kılan irade.
Tarihin bile kıskandığı
mor fırtına...