Teninde Akşam Vakti

Nihal'in Aynasında

Nihal dedikleri bir sırça saray,
İçinde bin bir ay, bin bir gün doğar.
Her gece vurur da aşkın kıyıya,
Dudakta buse olur, nefeste yanar.

Vardım o dergâha, gönül eşiği,
Nihal elimde bir ateş çiçeği.
"Gir!" dedi içeri, "Yanmaksa dileğin,
Sende yanan sensin, gören de gerçeği."

Aşk dedikleri bir dem buğusu,
Nihal'in göğsünde gizli oyunu.
El değmemiş bir elmanın yarısı,
İçinde bin lezzet, bin tatlı uyku.

Bir gece çözdü saçlarını Nihal,
Her telinde bin yıllık gizli bir zeval.
Aynaya baktım da görmedim kendim,
O benim, ben O'yum, sırra oldu vusul.

Dedim: "Yar, bu ne hâl, bu ne aynadır?"
Dedi: "Görmek istersen, kendin yanadır.
Ten denen örtüyü kaldır da bir gör,
Altında ne sultanlar, ne devranlar var!"

Nihal'in teninde bir akşam vakti,
Güneş batarken içime, içim dışıma aktı.
Her gözenek bir kapı, her kapı bir sır,
Ellerim üşümez, ellerim yandı.

"Korkma!" dedi Nihal, "Burası aşkın meydanı,
Sevenin teni değil, canıdır canı.
Elimi uzattım, tuttum boşluğu,
Boşlukta bir ateş, bir de dumanı."

Dedim: "Bu nasıl yol, bu nasıl dergâh?"
Dedi: "Sevene her şey mübah, hem günah.
Sen yeter ki yanmayı göze al Nihal'le,
Aşkın ateşinde kül ol, sonra bak sabah!"

Sabah oldu, Nihal kayboldu birden,
Geride bir koku, bir de gölgeden.
O gölge sarıldı bana sımsıcak,
Anladım: Aşk dediğin, ölmeden ölmek.

Şimdi Nihal'in aynasında iki ateş,
Biri yakar teni, biri canı eş.
Her baktığımda görüyorum aslımı:
Aşk, erenlerin yolunda en son ateş.

Mahlas: Bu şiirin sonunda bir mahlas gizli,
Söyleyen Nihal'in kendisi aslı.
Her kim okursa bu sırlı sözleri,
Bilsin ki aşk dediğin, özde bir faslı.

Aşk olsun, can olsun, Nihal olsun...