Tenin Şiiri - Hikmet Nazlı

Ah! Tenin,
Hafızamda yer değiştiren bir oda sürekli
Kapısını her açtığımda başka bir akşam.

Aramızdaki mesafe;
Ölçülü mölçülü değil,
Yanlış hatırlamayla uzayıp duran,
Tüm cümleleri kendine çeken,
Tutup kelimeleri yutan.

Gözlerin mi? Bu minvalde
Kendi içine çöken bir kent gibi
Kaçık, göçük,
Sokakları bana kapalı, ışıkları açık.

Düz bir çizgide ilerlemiyor seni sevmek
İçe doğru bir kırılma; büyüyen.
Dokunduğum yerler sende değil artık
Bende kalmış bir yankının yüzeyi.

Ah! Tenin,
Ne gariptir ki
Yaklaştıkça senden değil
Sana benzeyen bir boşlukla yüzleşip
İçimde çoğalan hiçlikten kaçıyorum.

Düşüyorum kaçarken.