Sabah saatlerinde hayatı dinlemek,
Gürültünün içindeki sessizliği çekmek
Ya da sessizliğin içindeki bağırtıları duymak...
Güneş bile sızlanıyor bazen doğumundan,
İç çekmekten başka birşey yok...
İki kelimeyle konuları kapatmış görünsekte,
İki kelime pervane olup dönüp duruyor tepemizde...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta