Tende Can Karar Etmez

Cihân bir dâr-ı mihnetdir, gelen konar göçer gider
Bu menzilde ne emn ü râhat, ne sabr u ne sebât var

Esîr-i zincîr-i nefsim sanma ey zâhid beni sen
Benim boynumda aşkın tâcı, ayağımda necât var

Tende cân karar etmez, bu canda akl durak bilmez
Fenâ bâğında yandım ben, bekâdan bir işârât var

Dedim Mansûr’a hâlimi, dedi: “Dârda sır açma”
Ben ol sırrı haykırdım ki, bu feryâdda hayat var

Kitâb-ı aklı okudum, sahîfesin dürdüm attım
Bir elif gördüm o mânâda, cümle ilme kifâyet var

Elif’te cem’ olur esmâ, elif’te çözülür ukdâ
Çokluk dediğin vehmdir, birliğin ayn-ı zât var

Kül oldum aşk ocağında, savruldum bâd-ı şevkle
Her zerrem “Hû” diye söyler, bu hâlde ne inkâr var

Gerçek âşık bu yolda ne gördüyse gizlemez
Ne duydumsa sezdim ben, bu sezgide hakîkat var

Yabanî-vârî söylerim, sözüm kan ile yazılmış
Kalem âhımdan ıslanmış, satırımda elem var