Temeller Şiiri - Şükran Günay

Saat yedi suları
Köyde yaşam başlardı

Yürüdü ana
Battı çamurlara
Kaydı ara sıra

Ahşap binaya
Yaklaştığında
Tahta kapıdan
Süzüldü avluya

İnekler sağılmada
Çocuklar bağrışmada
Tavuklar yem aramada
Kimse varmadı farkına
Selâm verdi ama usulca

Yürüdü avlunun sonuna
Durdu merdiven başında
Biri çağırıyor gibiydi yukarıda.

Çıktı…
…….Çıktıkça yaklaştı odaya

Odanın ortalarında
Oturtulmuştu yalnızca
Naylon bez torba altında

Gel! diyordu bakışlarıyla
Yaklaştı
Yaklaştıkça titredi ana

Yutkundu ama
Belli etmedi yavruya

Aman Allah’ım!
Bir deri bir kemik bedeni
Kemikler fırlayacak gibi
Tutsan kırılacak sanki
On dört yaşlarında belli

Sırtında eskimsi bir fanila
Saçlar kesik hepten sıfıra
Kirpikler simsiyah uzunca

Bakışları boş umutsuzca
Takılı kaldı kadından yana

Kömür gözler hep sesteydi
Kuruydu elindeki ekmeği
Kemirmekteydi bir iki
Azığı gelecekti
Önce işler bitmeliydi
Üretken değildi ki!

Yaklaştı öğretmen
Sevdi yüreğinden
Ağladı içinden
Sezdirmeden

Görmedi
Bilemedi
Ardından gidemedi
Kötürüm hem de görmezdi
Kulaklarıydı tek desteği
Adı Temel’di bir de bildiği

Öğretmen ve de ana
Ayrıldı oradan son hızla
Ana yüreği paramparça
Koştu oteldeki odasına
Sarıldı engelli oğluna,
Şükretti Tanrı’ya
Ağladı yana yana
Kimsesiz
Yavrulara

Analar babalar çıkmazlarda
Kimler koşacak bu yavrulara?