tenlerini yitirmiş ruhlar gibi uyuyoruz
…..uyuyoruz bizlere verilen antlara
sorgulamaktan korkarken
……….. art düşüncelerimiz
……………………….gerçektir
“ölümün meşru kıldığı hayatlar gibi”
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta