Telepati Şiiri - Esma Özdemir 3

Bir keresinde sevgilim seninle
El eleydik, ıssız...
Uçsuz bucaksız bir denizin
Sonsuz sahillerinde...
Sıcak bir yaz gününde
Köpükler içinde
Yürüyorduk kumsalda
Tiril tiril mevsimlik giysiler vardı
Üzerimizde...
Ayaklarımız çırılçıplak
Ruhlarımız gibi
Rengârenk bir göğün altında
Göz göze
Yürek yüreğeydik.
Sen bana...
Güzelim, sen emret,
İzin ver yeter ki
Üzerinde yürüdüğün
Şu kum taneleri gibi
Bütün dünyayı bir anda
Ayaklarının altına sereyim!
Der, gibi bakıyordun!..

Biliyordum
Adamakıllı seviyordun beni!
Candan, yürekten, insanca...
Gözlerine bakınca
Bunu görebiliyordum rahatlıkla!
Söz verdin mi
Mutlaka yapardın
İnanıyordum.
Yiğitçe, mertçe, delikanlıca..!
Ve bu bir rüya değildi
Hakikatti!
Şahane bir telepatiydi!

Bu, gerçekten de öte birşeydi...
Ve hayatım sen
Tarif edilemez bir coşkuda
Mükemmeldin..!
İkimiz
Harika bir sahnenin içindeydik.
Dilim tutulmuştu o saniye, adeta!..
Yüreğimin imbiğinden süzülen
Bal kıvamında
Gözlerim cevap verdi o anda sana:
Hayır! Sevgilim...
Sadece şu an
Seni istiyorum, dedi
Yanımda!

Bir vakitler, öyle ürkek
Öyle mahzun
Küçücük bir kelebektim
Saklanmış, kozasında...
Şimdi
Senin aşkınla büyüdüm ben aslında!
Hergün
Bir fidana su verir gibi, sabırla
Damla damla
Biteviye, öptün dudaklarımdan ya
Ben senden öğrendim sevmeyi gülüm!
Sevilmeyi, insan gibi, doyasıya..!
Ben senin sayende kadın oldum
Birtanem!
İkimize ait bu sonsuz kumsalda...