Paçalarım kısa naylondan ayakkabım
Çeşmeden su içerken de yıkardım
Sanki taş icat olmamış toprak çimen karışık
Sokağımda kedi taşlardım
Siyah beyazdı kareler ama güzeldi
Marangoz parçaları talaşlıydı ben telaşlı
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta