Küçük yaşta öğrenmişti susmayı.
Kırmadan, dökmeden yaşamayı.
Omzunda kimse görmeden taşıdığı kocaman bir dünya vardı.
Ve kimse bilmezdi o dünyanın ne kadar ağır olduğunu.
Kimseye yük olmadı.
Yorgundu, evet…
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta