Saat onikiyi çeyrek geçiyor,
Ve ben, yine seni düşünüyorum,
Sensizliği yaşıyorken delice...
Ah sen! Kim bilir bu saatte,
Belki bir güzellik uykusundasın,
Belki uykunun en güzel yerinde...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrikler. Güzeldi. Sevgiler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta