Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Bireyselleşelim derken -her şeyde olduğu gibi- bunun da cılkını çıkardık.
Gelişmiş teknolojinin içinde yalnızlığımızı kalabalık sandık, kaybolduk...
Ne aradık kendimizi/birbirimizi, ne bulduk...
Ayaklarımızı yerden çeken içi boşaltılmış şeylerle (özenti olduğunu bilmeksizin/ya da bilmek istemeksizin) mutluluk adına avunduk; bilmedik ki biz asıl böyle böyle kopararak zinciri içeriden aç bilaç kavrulduk...
1980 sonrası(bugün) pıtrak gibi çoğalarak yalancı baharıyla çiçeklenen dallarımızın(!) koparılışına, zevklere, tercihlere, meşguliyetlere, zamanı değerlendirme yöntemlerine, mutlu olma/mutlu etme ve insanı anlama algısına,kısacası;
Neslin hangi ters rüzgarın yönüne yelken açtığına dair etkili vurgusu, kısacık fakat geniş anlamıyla yergili dizecikler...
Sevgili Tamay Hocamıza saygı ve dostlukla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta