İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Bireyselleşelim derken -her şeyde olduğu gibi- bunun da cılkını çıkardık.
Gelişmiş teknolojinin içinde yalnızlığımızı kalabalık sandık, kaybolduk...
Ne aradık kendimizi/birbirimizi, ne bulduk...
Ayaklarımızı yerden çeken içi boşaltılmış şeylerle (özenti olduğunu bilmeksizin/ya da bilmek istemeksizin) mutluluk adına avunduk; bilmedik ki biz asıl böyle böyle kopararak zinciri içeriden aç bilaç kavrulduk...
1980 sonrası(bugün) pıtrak gibi çoğalarak yalancı baharıyla çiçeklenen dallarımızın(!) koparılışına, zevklere, tercihlere, meşguliyetlere, zamanı değerlendirme yöntemlerine, mutlu olma/mutlu etme ve insanı anlama algısına,kısacası;
Neslin hangi ters rüzgarın yönüne yelken açtığına dair etkili vurgusu, kısacık fakat geniş anlamıyla yergili dizecikler...
Sevgili Tamay Hocamıza saygı ve dostlukla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta