Tekil Ama Tekli Deha Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Muhteşem bir problem çözme yeteneği vardı.

Gıpta ile anılıyor;
Onu gösteren parmaklar ısırılıyordu.

Sayısal zekası dünyanın zirvesindeydi.

Kırmızı halılar serildi;
En iyi üniversitelere kabul edildi.

Merdivenler üçer beşer atlanarak çıkıldı.

Çocukluğundan beri çok çalıştı.
Odasından hiç çıkmadı.
Doğa ve insana karışmadı.
Ne güldü ne ağladı.
Açlık tokluk bilmedi.
Sadece önüne geleni yedi.
Dert, siyaset, toplum tanımadı.
Ne saz çaldı ne söz söyledi.
Ne resim ne heykel denedi.
İki çift lafı bir araya getirip,
Seni seviyorum demedi.
Arkadaş edinmedi.
Spor yapmadı.
Dahası hiç oyun oynamadı.
Ota, kütüğe ayıptır,
Öylesine büyüdü;
Tekil ve tekli bir deha oldu.

Bir işe girdi.
İşte önüne konan her problemi çözüyor;
Gerisine hiç karışmıyor,
Önü arkası onu ilgilendirmiyordu.

Yaşamı boyunca yakınlarına;
Küçük bile olsa hiç sorun çıkarmamıştı.
Problem çözmeyi seviyordu, yaratmayı değil.

Birgün bir problem yaratması istendi.
Çerçevesi çizildi;
Amaç gizliydi;
İçini o dolduracaktı.

Bir hevesle girişti;
Tüm hünerlerini gösterdi.

Problem yaratmanın acemisiydi.
Ama çok yetenekliydi.
Bunu da başardı;
Tabii ki eşsiz becerileriyle.

Ve de öyle bir problem yarattı ki;
Evren bir daha böylesini göremedi.